Δώστε ένα σπίτι στον Άλμπο

ΟΝΟΜΑ: ΑΛΜΠΟ
ΗΛΙΚΙΑ: περίπου 3 ετών

ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ: Φιλικός με ανθρώπους, δεν δείχνει επιθετικότητα προς άλλα σκυλιά, υπάκουος, χρειάζεται ειδικό χειρισμό λόγω μεγέθους και συμπεριφοράς στο παιχνίδι, δεν τα πάει καλά με τις γάτες

ΥΓΕΙΑ: Υγιής, εμβολιασμένος, στειρωμένος και τσιπαρισμένος

Ο Άλμπο είχε εγκαταλειφθεί στη Νέα Φιλαδέλφεια πριν κάποιους μήνες και αρχικά είχε φιλοξενηθεί για λίγες μέρες στην πυλωτή μιας πολυκατοικίας, με σκοπό να δοθεί για υιοθεσία. Ομως, μετά από περιστατικό κατά το οποίο δάγκωσε κάποιον, πήγε στο ΔΙΚΕΠΑΖ, προκειμένου να κρατηθεί και να δοθεί βεβαίωση ότι το ζώο δεν είναι λυσύποπτο.
Τον Άλμπο τον πήραμε από το ΔΙΚΕΠΑΖ ώστε να έχει μια ευκαιρία να κοινωνικοποιηθεί σωστά, να είναι ασφαλής και να βρει μια οικογένεια.
Είναι ένας πανέμορφος, μεγαλόσωμος, αρχοντικός σκύλος, που δένεται πάρα πολύ με τον άνθρωπο που ασχολείται μαζί του και είναι προστατευτικός με αυτόν.
Χρειάζεται έναν κηδεμόνα που θα του μεταδίδει ασφάλεια και ηρεμία και θα έχει την εμπειρία να χειριστεί το λίγο άγαρμπο παιχνίδι του και το μέγεθός του.
Είναι πολύ συνεργάσιμος και ακούει σε βασικές εντολές ("κάτσε", "μείνε", "έλα", "χέρι") και θα ήταν εξαιρετικός σύντροφος για έναν άνθρωπο που αγαπά τις μεγάλες ήρεμες βόλτες.
Γενικά με τα σκυλιά δεν δείχνει επιθετικότητα αλλά θα προτιμηθεί σπίτι χωρίς άλλα ζώα ή, εάν υπάρχουν άλλα ζώα, ένα σπίτι που θα του αφιερώνεται ο απαραίτητος χρόνος που χρειάζεται για την εκπαίδευση και την άσκησή του.

Δεν τα πάει καλά με τις γάτες.

Ποιος θα δώσει μια ευκαιρία στον υπέροχο Άλμπο να ζήσει ξανά ως μέλος μιας οικογένειας;

πηγή: https://www.facebook.com/filozoikos.neasfiladelphias.1

ΣΚΥΛΟΣ ΕΣΩΣΕ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟ ΜΩΡΟ ΑΠΟ ΒΕΒΑΙΟ ΘΑΝΑΤΟ

Ένας σκύλος έσωσε από βέβαιο θάνατο ένα νεογέννητο μωρό που βρήκε σε χωματερή στην Ταϊλάνδη, μέσα σε μία πλαστική σακούλα.
Ο Πούι, όπως ονομάζεται ο σκύλος, όταν βρήκε το μωρό, πήρε με τα δόντια του ....τη σακούλα μέσα στην οποία ήταν τυλιγμένο το μωρό και έτρεξε στο σπίτι του αφεντικού του.

Όταν έφτασε άρχισε να γαβγίζει με μανία ώστε να τραβήξει την προσοχή και τότε τον άκουσε η ανιψιά του αφεντικού του η οποία πλησίασε και όταν διαπίστωσε πως επρόκειτο για παιδί έτρεξε να φωνάξει τη μαμά της.

Όταν εκείνη άνοιξε τη σακούλα είδε πως το μωρό, το οποίο μάλιστα είχε ακόμα πάνω του τον ομφάλιο λώρο, έδειχνε αδύναμο και ωχρό στην όψη. Αμέσως λοιπόν το μετέφερε στο πλησιέστερο νοσοκομείο όπου και το φρόντισαν. 

Του χορήγησαν οξυγόνο ενώ τώρα η κατάστασή του κρίνεται σταθερή. Ζύγιζε μόλις 2,200 γραμμάρια ενώ πρέπει να είχε γεννηθεί πρόωρα, γύρω στους 7 ½ μήνες κύησης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Αρχές θα δώσουν στον σκύλο ένα δερμάτινο κολάρο και ένα παράσημο στο αφεντικό του για τον έξυπνο τρόπο με τον οποίο κινήθηκε και κατάφερε τελικά να σώσει τη ζωή του νεογέννητου.

Πηγή: http://www.mothersblog.gr/

Άρης......

Πάντα είχα μία ιδιαίτερη αγάπη με τα σκυλιά...δεν ξέρω γιατί.... ίσως πραγματικά να ισχύει το ότι "αγαπάω τα ζώα, γιατί είναι η ζωντανή απόδειξη ότι υπάρχει ακόμα στον κόσμο το καλό"....

ίσως όμως να ήταν και έμφυτο, μιας και μέχρι να φτάσω στην αντιδραστική ηλικία των 12 δεν είχα ποτέ επαφή με τα ζώα, ίσα ίσα που τα φοβόμουν κιόλας....

όμως, μετά από πολλά παρακαλετά, πολλά κλάμματα, αντιδράσεις και πολλές υποσχέσεις στους γονείς μου ότι θα είμαι καλό παιδί και θα διαβάζω, πείστηκαν να φέρουμε ζώο στο σπίτι...

(σ.b σε αυτό το σημείο θα πρέπει να αναφέρω το πόσο επίφοβη βλέπω πλέον την κίνηση των γονιών μου τότε, πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει οικογένειες να παίρνουν ένα σκυλάκι ή ένα γατάκι για το παιδί και μόλις το παιδί το βαριόταν- γιατί είναι παιδί- να καταλήγει το ζώο σε ένα καταφύγιο... ευχαριστώ τους γονείς μου που δεν είναι τέτοιοι άνθρωποι)

ο πρώτος όμορφος, παντοτινός και μοναδικός σκύλος που είχα ήταν ο Άρης...ένα λευκό κανις αμερικάνικο...τον πήρα αγκαλιά μου μόλις απογαλακτίστηκε από τη μαμά του.... ήταν μία λευκή χνουδωτή μπάλα η οποία μας υιοθέτησε, κι όχι εμείς αυτόν, καθώς αυτός επέλεξε την παρέα μας, χωρίς να το ξέρουμε κιόλας.....

ο Άρης μας μόνο καλό μου έκανε..μέσω του Άρη κατάλαβα ότι υπάρχουν πολλά άλλα ζωάκια τα οποία δεν είναι τόσο τυχερά να κοιμούνται πάνω σε καναπέδες και κρεβάτια, ούτε καν να έχουν ένα σπιτάκι σε μια αυλή ένα μπαλκόνι, να προστατεύονται από το κρύο και τη ζέστη το χειμώνα και το καλοκαίρι αντίστοιχα....

 μέσω του Άρη είδα ότι τελικά τα ζώα μπορούν να επικοινωνήσουν με τους ανθρώπους αρκεί ο άνθρωπος να θέλει να ασχοληθεί.....Μέσω του Άρη έμαθα την καλωσύνη αυτών, αλλά και το ότι είναι πραγματική ψυχοθεραπεία η ενασχόληση με τα ζώα...μέσω του Άρη συνειδητοποιήσα ότι τελικά ο κόσμος μας δεν είναι αγγελικά πλασμένος και ότι τελικά δεν μοιραζόμαστε τη γη, αλλά εμείς οι άνθρωποι θεωρούμε ότι μας ανήκει και όλα τα άλλα, ζώα, φύση, περιβάλλον είναι εκεί για να ικανοποιούν τις δικές μας ανάγκες.....

Άρη, αν με ακούς εκεί ψηλά, σου αφιερώνω αυτό το blog γιατί έσυ ήσουν ο δάσκαλός μου για να γίνω καλύτερος άνθρωπος......

και εγέννετο Blog....

αυτό το Blog, που είναι η αλήθεια ότι έγινε στα πλαίσια μία εργασίας πανεπιστημίου, έχει ως σκοπό να μας προβληματίσει, χαροποιήσει, διασκεδάσει αλλά και ενημερώσει σχετικά με την κατάσταση των οικόσιτων αλλά αδεσπότων ζώων του πλανήτη...
θα με έκανε ιδιαίτερα χαρούμενη αν οι προσωπικές μου αυτές σκέψεις έβρισκαν ανταπόκριση από κόσμο, ο οποίος κιόλας θα έμπαινε και στη διαδικασία της αλληλεπίδρασης και του σχολιασμού..
ευχαριστώ πολύ για το ότι είστε εκεί και με διαβάζετε...
καλή ανάγνωση